Κάποτε, η γνώση και η ψυχαγωγία περνούσαν μέσα από το φίλτρο της δικής μας φαντασίας. Διαβάζαμε μια πρόταση και το μυαλό μας «ζωγράφιζε» την εικόνα, έπλαθε τους ήχους, έχτιζε τον κόσμο. Σήμερα, αυτό το στάδιο έχει παρακαμφθεί. Το «διαβάζω» έχει αντικατασταθεί από το «βλέπω και ακούω».
Η μετάβαση δεν είναι τυχαία. Είναι μια βιομηχανική επιβολή της ταχύτητας πάνω στο βάθος. Τα social media, στην προσπάθειά τους να κρατήσουν την προσοχή μας «αιχμάλωτη», απαιτούν πλέον φυσική παρουσία. Δεν αρκεί να γράφεις – πρέπει να εμφανίζεσαι. Πρέπει να μιλάς στην κάμερα, να δείχνεις το πρόσωπό σου, να εκτίθεσαι, να γίνεσαι μέρος του αλγορίθμικού θεάματος.
Το αποτέλεσμα; Η κριτική σκέψη υποχωρεί μπροστά στο οπτικό ερέθισμα. Όταν κάποιος σου «σερβίρει» την εικόνα έτοιμη, δεν χρειάζεται να σκεφτείς. Απλώς καταναλώνεις. Η οθόνη έχει γίνει ο καθρέφτης όπου όλοι πρέπει να στηθούμε για να «υπάρχουμε», μετατρέποντας την ανθρώπινη επικοινωνία σε μια διαρκή παράσταση όπου η μορφή κερδίζει κατά κράτος το περιεχόμενο.
