Υπάρχει μια παράξενη, σχεδόν βουβή πλευρά στην ωριμότητα. Όσο μεγαλώνεις, συνειδητοποιείς ότι ο πόνος της απώλειας δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους που έφυγαν ή τον χρόνο που πέρασε. Αφορά, κυρίως, τις εκδοχές του ίδιου σου του εαυτού που χάθηκαν αθόρυβα στη διαδρομή.
Το πιο σκληρό με αυτή την απώλεια είναι η διάρκεια. Δεν συνέβη μέσα σε μια νύχτα. Δεν υπήρξε μια συγκεκριμένη μέρα που ξύπνησες και είπες «από σήμερα σταματώ να είμαι αυθόρμητος» ή «από σήμερα κλείνω την πόρτα στην αφέλεια και τον ενθουσιασμό».
Στην πραγματικότητα, αυτά τα κομμάτια σου τα έχανες.
Τα έχανες μέρα με τη μέρα, στάλα-στάλα, μέσα από τους καθημερινούς συμβιβασμούς, τις άμυνες που χρειαζόταν να σηκώσεις για να προστατευτείς, τις ευθύνες που έπρεπε να επωμιστείς. Ήταν μια συνεχής, αργή ροή, τόσο αδιόρατη που δεν την έπιανε το ραντάρ της προσοχής σου.
Και ξαφνικά, έρχεται το παρόν. Κοιτάζεις πίσω από μια απόσταση ασφαλείας, με καθαρό βλέμμα, και συνειδητοποιείς το μέγεθος της εσωτερικής ερήμωσης. Εκεί είναι που πονάς. Πονάς γιατί καταλαβαίνεις ότι αυτό που σήμερα σου λείπει, το αποχωριζόσουν για χρόνια χωρίς να έχεις την ωριμότητα να το σταματήσεις.
Είναι το τίμημα της διαδρομής: να χρειάζεται να μεγαλώσεις, για να καταλάβεις τελικά τι άφησες πίσω σου.
